Αν έχετε βαρεθεί να ακούτε τη λέξη «Όχι» τότε μάθετε ότι δεν είστε οι μόνοι γονείς που περνούν αυτό το καθημερινό…μαρτύριο. 

Σύμφωνα με τελευταίες έρευνες, οι γονείς λαμβάνουν το «Όχι» από τα 2χρονα και 3χρονα παιδιά 1 στις 4 περιπτώσεις! Γιατί λοιπόν συμβαίνει αυτό, και πως μπορείτε να εξομαλύνετε την καθημερινή επικοινωνία με τα παιδιά σας;

«Το μέλλον είναι μπροστά του», «έχει μεγαλώσει με τα καλύτερα» είναι εκφράσεις των γονιών που «κυκλοφορούν» στα περισσότερα σπίτια.


Πολλοί θεωρούν δεδομένη την ευτυχία του παιδιού τους. Η εικόνα βέβαια ενός εφήβου κλείνεται με τις ώρες στο δωμάτιό του αποφεύγοντας τις συναναστροφές δεν είναι σπάνια. Η εξήγηση της συμπεριφοράς αυτής από τον περίγυρο δεν είναι «θα του περάσει». Αγνοεί όμως τα συμπτώματα μιας νόσου που έχει πάρει τη μορφή επιδημίας και στους εφήβους.

Κατά την εφηβεία μια σειρά από αλλαγές -σωματικές, ορμονικές και κυρίως ψυχολογικές- καθιστούν τον έφηβο συναισθηματικά ευάλωτο. Στην πορεία προς την ενηλικίωση κατανοεί ότι δεν είναι παιδί αλλά ούτε ενήλικος, γι' αυτό και η συμπεριφορά του χαρακτηρίζεται από συναισθηματικές εξάψεις -από έντονη χαρά μέχρι έντονη λύπη ή ακόμη και επιθετικότητα. Αυτό που τον νοιάζει κυρίως είναι η γνώμη που έχουν οι άλλοι γι' αυτόν. Όταν νιώσει πως η γνώμη των ανθρώπων που τον περιβάλλουν είναι αρνητική ή επικριτική, ο έφηβος εγκλωβίζεται σε ένα φαύλο κύκλο σκέψεων που εστιάζουν στην «κακή» πλευρά των πραγμάτων και όχι στην «καλή». Έτσι οδηγείται στην κατάθλιψη.

Έλλειψη αυτοεκτίμησης
Βάση της κατάθλιψης είναι η χαμηλή αυτοεκτίμηση, που βέβαια δεν εμφανίζεται ξαφνικά. Θεμελιώνεται από τα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού και καθορίζεται από τη σχέση με τους γονείς του. Ο τρόπος που διαχειρίζονται οι γονείς τις αντιδράσεις του παιδιού στα παιδικά του χρόνια επηρεάζει την αυτοεκτίμησή του και τον τρόπο που αντιμετωπίζει τις δυσκολίες που παρουσιάζονται στην ενήλικη ζωή του.

Ακούστε τα παιδιά σας
Οι συγκρούσεις με τους γονείς σε αυτή την ηλικία είναι πολλές και στην περίπτωση ενός εφήβου με κατάθλιψη μπορεί να επιβαρύνουν την κατάσταση. Οι γονείς θα πρέπει να σταματήσουν να ασκούν κριτική και να μην είναι παρεμβατικοί στην κοινωνική ζωή του παιδιού τους. θα πρέπει επιπλέον να είναι ανοιχτοί για οποιαδήποτε συζήτηση, να την κρατούν σε ήπιους τόνους ανοίγοντας έτσι περισσότερες διόδους επικοινωνίας μαζί του. Από την άλλη βέβαια η πλήρης απουσία των γονιών από τη ζωή του παιδιού και η έλλειψη διάθεσης για συζήτηση με τα παιδιά μπορεί να επιβαρύνει εξίσου την κατάσταση. Οι γονείς κάνουν πολλές φορές το λάθος να αφοσιώνονται στις δικές τους δραστηριότητες, με αποτέλεσμα τα παιδιά να περνούν πολλές ώρες της ημέρας απομονωμένα στο δωμάτιο τους. Έτσι κλείνονται ακόμα περισσότερο στον εαυτό τους και οδηγούνται ακόμη πιο βαθιά στην κατάθλιψη. Μια ενδιάμεση κατάσταση είναι απαραίτητη. Οι γονείς πρέπει να αφιερώνουν χρόνο στα παιδιά τους, να διατηρούν σχέση εμπιστοσύνης συντροφικότητας και να αποφεύγουν τις συγκρούσεις. Στην περίπτωση που παρατηρούν κάποια συμπτώματα κατάθλιψης δεν θα πρέπει να διστάσουν να ζητήσουν επαγγελματική βοήθεια ακόμη και αν το παιδί δεν την δεχτεί. Πηγαίνοντας ακόμη και μόνοι τους στον ειδικό, θα μπορέσουν να χειριστούν καλύτερα τις εντάσεις, τις ενοχές και τα άγχη τους και να είναι πιο ελεύθεροι στην επικοινωνία με το παιδί τους.

Συναισθηματικό μπέρδεμα
Κατά την περίοδο της εφηβείας όμως ο έφηβος καλείται να αντιμετωπίσει και τις αλλαγές στο σχολείο, να ανταποκριθεί στο υψηλό εκπαιδευτικό επίπεδο και να πάρει αποφάσεις για τις σπουδές και την καριέρα του. Έτσι το συναισθηματικό μπέρδεμα γίνεται ακόμη πιο έντονο και ο έφηβος χάνει τον προσανατολισμό του, χωρίς πια να γνωρίζει πού να δώσει προτεραιότητα. Στη σχέση του με το άλλο φύλο, στο σχολείο ή στην «πάλη» με τους γονείς για θέματα ανεξαρτησίας και αυτονομίας;

Πώς εκδηλώνεται
Επειδή τα χαρακτηριστικά της εφηβείας είναι πολλές φορές κοινά με της κατάθλιψης, οι γονείς ξεγελιούνται και δικαιολογούν συμπεριφορές λέγοντας για παράδειγμα πως «το παιδί είναι λίγο κλειστό», ντροπαλό», «δεν έχει διάθεση να βγει» κ.λπ. Στην πραγματικότητα όμως οι συμπεριφορές αυτές μπορεί να είναι και συμπτώματα κατάθλιψης:
• Διαταραχές του ύπνου (αϋπνία ή πολλές ώρες ύπνου).
• Διαταραχές προσοχής και συγκέντρωσης.
• Αδιαφορία, απόσυρση, έλλειψη ενδιαφέροντος για δραστηριότητες.
• Αδιαφορία για την προσωπική υγιεινή.
• Έλλειψη κοινωνικών συναναστροφών.
• Αισθήματα απαξίωσης τύπου «δεν αξίζω», «δεν έχει νόημα η ζωή», «δεν είμαι ικανός», «δεν τα έχω καταφέρει» κ.λπ.
• Μειωμένη διάθεση για φαγητό, απώλεια βάρους.
• Μειωμένη σχολική επίδοση.
• Χρήση ουσιών.
• Τάσεις αυτοκτονίας (κυρίως σε προχωρημένο στάδιο).
• Απόπειρες αυτοκτονίας, είτε επιτυχημένες είτε αποτυχημένες (κυρίως σε προχωρημένο στάδιο).
Είναι απαραίτητο οι γονείς να μπορούν να αναγνωρίσουν τα συμπτώματα της κατάθλιψης και να τα διαχωρίσουν από αυτά της φυσιολογικής εφηβείας. Στην περίπτωση που το παιδί ζητήσει βοήθεια -είτε από τους γονείς είτε από κάποιον ειδικό- θα πρέπει να φροντίσουν να του την προσφέρουν χωρίς δεύτερη σκέψη. Αν δε απειλεί ότι θα αυτοκτονήσει, οι γονείς δεν θα πρέπει να πιστέψουν ότι η απειλή είναι απλώς μια προκλητική κουβέντα και επιβάλλεται να ζητήσουν βοήθεια από τον ειδικό.

Μέτρα πρόληψης
Στο μπερδεμένο μυαλό ενός εφήβου δύσκολα μπορεί κανείς να μπει. Κάποιες συμπεριφορές μπορούν να μαρτυρήσουν ότι το παιδί βρίσκεται σε αρχικά στάδια κατάθλιψης αλλά οι γονείς δύσκολα μπορούν να τις «ανιχνεύσουν», με αποτέλεσμα να ανακαλύπτουν το πρόβλημα στο προχωρημένο του στάδιο. Τι μπορούν να κάνουν από την πλευρά τους για να προλάβουν το κακό πριν αυτό εισβάλει στη ζωή του παιδιού τους; Να είναι κοντά στο παιδί αναπτύσσοντας διάλογο μαζί του και δημιουργώντας ένα κλίμα εμπιστοσύνης και αποδοχής. Έτσι θα το απαλλάξουν από το αίσθημα της καταπίεσης μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον, συμβάλλοντας σε μεγάλο βαθμό στην αυτοπεποίθηση του και στον τρόπο που αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της εφηβείας.

Πώς αντιμετωπίζεται
Η κατάθλιψη στους εφήβους μπορεί να αντιμετωπιστεί στις περισσότερες περιπτώσεις με ατομική ή οικογενειακή ψυχοθεραπεία. Όταν όμως σε σπάνιες περιπτώσεις η κατάθλιψη γίνει κλινική, μπορεί να χορηγηθεί ήπια αντικαταθλιπτική αγωγή,


Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε το 2004 στις ΗΠΑ, ένας στους δέκα εφήβους πάσχει από κατάθλιψη.
Στην παιδική μας ηλικία εξιδανικεύουμε τους γονείς, στην εφηβεία τους απομυθοποιούμε και μετά τα 18 τους κρίνουμε με μεγαλύτερη ωριμότητα. Μια ιστορία βγαλμένη από τη ζωή μας. Ένας γάμος, μια απιστία, ένας δυνατός έρωτας και πολλά μπερδέματα. Όταν μια γυναίκα αγαπάει έναν άντρα, έχει πολλές ελπίδες να ζήσει ένα Happy End. Όταν όμως μια γυναίκα αγαπάει έναν άντρα και είναι ερωτευμένη με έναν άλλο; Ε, τότε... τα πράγματα σκουραίνουν, για να μην πω μαυρίζουν εντελώς! Επειδή όμως η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή, διαβάστε αυτό το βιβλίο χωρίς καμία ενοχή! Μπορεί η πρωταγωνίστρια να γεύτηκε τον... απαγορευμένο καρπό και... να πέρασε καλά, αλλά βασανίστηκε! Ενώ εμείς; Θα το διαβάσουμε, θα γελάσουμε με τα κατορθώματά της και το πιο σημαντικό; Θα αμαρτήσουμε μόνο... πνευματικά!

Υπάρχουν παιδιά που γεννιούνται άνετα και παιδιά υπερβολικά συνεσταλμένα για την ηλικία τους, που θα χρειαστεί να τα παροτρύνετε να επεκτείνουν τις φιλίες τους.  

Εντός και εκτός σπιτιού, τα συνεσταλμένα παιδιά μπορεί να έχουν διαφορετική συμπεριφορά. 

Ωστόσο, σε γενικές γραμμές, έχουν τα εξής χαρακτηριστικά:
• Δυσκολεύονται να ενταχθούν σε ομάδες και να προσεγγίσουν άλλα συνομήλικά τους παιδιά.
• Ενδιαφέρονται πολύ για τη γνώμη των γύρω τους.
• Προσπαθούν συνήθως να περάσουν απαρατήρητα.

Και ενώ, σύμφωνα με μελέτες, υπάρχει κάποια κληρονομική προδιάθεση προς την ντροπαλότητα, βασικό ρόλο παίζει το περιβάλλον όπου μεγαλώνει κάθε παιδί. 

Για να το βοηθήσετε να ανοιχτεί, λοιπόν, θα πρέπει να του παρέχετε:
1. Ενθάρρυνση, επιβεβαίωση, αποδοχή. Να του δώσετε, δηλαδή, να καταλάβει ότι δεν έχει σημασία αν κάνει λάθη, αρκεί να προσπαθεί κι εσείς θα είστε κοντά του ό,τι κι αν συμβεί. Επίσης, ότι πιστεύετε στις ικανότητές του και θεωρείτε ότι είναι ένα χαρισματικό παιδί.
2. Δυνατότητα να αναλάβει πρωτοβουλίες. Να καλέσει, για παράδειγμα, στο σπίτι τους φίλους του, ακόμα κι ένα
άγνωστο σε εσάς παιδί. Είναι, ωστόσο, πολύ σημαντικό να μην παρέμβετε στο παιχνίδι τους ούτε να το βομβαρδίσετε με ερωτήσεις, πρέπει και μη. 
3. Ευκαιρίες να ασχοληθεί με κάποιο σπορ. Ο αθλητισμός είναι ο καλύτερος τρόπος να βγει από το καβούκι του και να κοινωνικοποιηθεί. Βασική προϋπόθεση είναι να το γράψετε σε ένα άθλημα που αγαπά πολύ και συμβαδίζει με τον σωματότυπό του.
4. Ευκαιρίες να επεκτείνει τον περίγυρό του. Μπορείτε, ας πούμε, να οργανώσετε με άλλες μαμάδες ένα καλοκαιρινό πάρτι ή ένα παραθαλάσσιο πικ νικ. Καλή ιδέα, επίσης, είναι να φιλοξενήσετε  ένα πιο άνετο ξαδερφάκι ή φίλο του, που θα λειτουργήσει ως παράδειγμα για να μιμηθεί.
5. Κατανόηση όταν επιμένει ότι δεν μπορεί. Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να το συγκρίνετε με άλλα παιδιά, να το πιέζετε, να το φέρνετε σε δύσκολη θέση μπροστά σε τρίτους ή να τονίζετε τη δειλία του με φράσεις του στυλ «Επιτέλους! Πότε θα ξεκολλήσεις από τη φούστα μου;».

Χρήσιμες συμβουλες:
Πρέπει σαν γονείς να του δίνουμε θετικά μηνύματα όταν εμείς οι ίδιοι ανταποκρινόμαστε με χαρά στους χαιρετισμούς, συμμετέχουμε σε διάφορες κοινωνικές δραστηριότητες, είμαστε φιλικοί κι ομιλητικοί. 

Υπάρχουν, ωστόσο, και επιπλέον τρικ:
1. Πιάστε συζήτηση με κάποιους γονείς που κολυμπάνε γύρω σας. Θα ανοίξετε έτσι τον δρόμο για επαφή.
2. Κλείστε μαζί του μικρές συμφωνίες, όπως «θα παίξουμε για λίγο ρακέτες, μετά όμως εγώ θα διαβάσω το βιβλίο μου κι εσύ θα φτιάξεις ένα κάστρο στην άμμο με τον καινούργιο σου φίλο.
3. Καθιερώστε τις εξόδους σας σύμφωνα με το πρόγραμμα των άλλων παιδιών και όποτε ακούτε το μικρό σας να δίνει ραντεβού, να είστε συνεπής.

Στα παιδιά αρέσει σχεδόν ό,τι και σε μας. Με τη διαφορά ότι εμείς γνωρίζουμε τι ωφελεί και τι βλάπτει τον οργανισμό μας, ενώ εκείνα το μαθαίνουν σταδιακά… Το θέμα είναι όμως, πώς μπορούμε να «πείσουμε» τα παιδιά μας να τρώνε υγιεινά και ισορροπημένα;

Πρόσφατη ιατρική έρευνα έδειξε ότι, για να συνηθίσει ένα παιδί ένα φαγητό, πρέπει να το δοκιμάσει τουλάχιστον 15 φορές. Πόσες μαμάδες διαθέτουμε, όμως, τόση υπομονή; Συνήθως, το άγχος ότι δεν τρώει αρκετά ή δεν τρώει τίποτα μας οδηγεί σε λάθη που το απομακρύνουν από την ισορροπημένη διατροφή. 





Μπορούμε, ωστόσο, να κάνουμε τα εξής:

1. Να του κινήσουμε το ενδιαφέρον για τις υγιεινές τροφές, εστιαζόμενες στις ποικίλες γεύσεις, τα χρώματα, τα αρώματα και τις υφές. Βάζοντας σε ένα μπολ, για παράδειγμα, δροσερά φύλλα από φρέσκο σπανάκι, μαρούλι, ρόκα, ντοματίνια και σαλάτα, μπορούμε να το προκαλέσουμε να βρει -με τη μέθοδο της δοκιμής- τις διαφορές.

2. Να δώσουμε έμφαση στην παρουσίαση των πιάτων, όπως κάνουν οι μεγάλοι chefs! Φανταστείτε, ας πούμε, ένα πιάτο-πρόσωπο, με ένα κομμάτι κρέας για στόμα και δυο φασολάκια για χαμόγελο, ροδέλες καρότου για μάγουλα, λίγο μπρόκολο για μύτη, στρογγυλές πατατούλες -η μια πάνω στην άλλη- για μάτια και βρασμένο ρύζι για μαλλάκια.

3. Να σερβίρουμε μικρές ποσότητες φαγητού, γιατί ένα γεμάτο πιάτο λειτουργεί απωθητικά για την όρεξή του. Αν χρειαστεί, συμπληρώνουμε.

4. Να συμπεριλαμβάνουμε πάντα στο ημερήσιο menu κάποια από τις γεύσεις που προτιμά. Δύσκολα θα φάει, από τη μια μέρα στην άλλη, φακές, αν συνοδεύονται, όμως, από τα αγαπημένα του fish fingers, είναι πολύ πιθανό να το πείσουμε να δοκιμάσει 3-4 κουταλιές.

5. Να τρώμε όσο το δυνατό συχνότερα όλοι μαζί. Όταν το παιδί παίρνει θέση στο οικογενειακό τραπέζι, αυτό το ενθαρρύνει να μας μιμηθεί, αρκεί η ατμόσφαιρα να είναι ήρεμη και χαρούμενη, να μη γίνονται δυσάρεστες συζητήσεις και η τηλεόραση να είναι κλειστή.   

Χρήσιμες συμβουλές

- Στα περισσότερα παιδιά δεν αρέσει η ποικιλία, προτιμούν τα δοκιμασμένα, πιο νόστιμα και, δυστυχώς, λιγότερο υγιεινά φαγητά. Στο σημείο αυτό, λοιπόν, εσείς πρέπει να δείξετε διπλωματία:

- Από καιρό σε καιρό, να το αφήνετε να διαλέγει μόνο του το σνακ ανάμεσα στα γεύματα.

- Να ζητάτε τη γνώμη του για το μεσημεριανό, χωρίς ωστόσο να του προσφέρετε πάνω από δύο επιλογές.

- Να του επιτρέπετε την παρασπονδία του fast food ένα απόγευμα που θα πάτε σινεμά. Αν προτιμά να μείνει νηστικό για μια μέρα, κανένα πρόβλημα

- Να μην του προσφέρετε ποτέ σαν ανταμοιβή γλυκά ή ανθυγιεινά σνακ. Για να αποκτήσει υγιή σχέση με το φαγητό, το παιδί δεν πρέπει ποτέ να λαμβάνει το φαγητό σαν ανταμοιβή ή τιμωρία.

πηγή:myself.gr

Μήπως αναρωτιέστεγια το τι συμβαίνει, όταν το τρυφερό σας παιδάκι απαντά με απρόσμενο τρόπο σε ότι του λέτε; Αυτό συμβαίνει γιατί οι λέξεις που ακούν τα παιδιά διαφέρουν από τα συναισθήματα, που προσλαμβάνουν ταυτόχρονα. Κατά συνέπεια, μπερδεύουν τα συναισθήματά τους και ασφαλώς μπερδεύουν τις απαντήσεις τους. Αυτές οι απαντήσεις προέρχονται από τα συναισθήματα που δημιουργούνται, όταν οι άλλοι τους μιλούν.

Ιδού ένα απλό παράδειγμα: Κάποτε σ' έναν παιδίατρο περίμεναν στην αίθουσα αναμονής τρεις γενιές. ένα κοριτσάκι, η μαμά του και η γιαγιά του. Όταν το κοριτσάκι ζήτησε αγκαλιά από την μαμά της, αυτή την αγκάλιασε τρυφερά και της είπε: "είσαι τόσο καλό κοριτσάκι"... όταν ζήτησε την αγκαλιά της γιαγιάς της, αυτή της είπε: "είσαι ένα καθαρματάκι"...! και ενώ της το έλεγε αυτό της τσίμπησε τη μύτη.

Φανταστείτε τι συναισθήματα δημιουργήθηκαν στο κοριτσάκι από αυτά τα δύο περιστατικά: "είμαι καλή, σημαίνει είμαι καθαρματάκι"... θα μπορούσε να συνδέσει αυτές τις λέξεις και με τα δύο συναισθήματα που εισέπραξε, την ζεστή αγκαλιά και τον πόνο στην μύτη της από την τσιμπιά. Κατά την διαδικασία της ανάπτυξης και συνειδητοποίησης του νοήματος της γονικής φροντίδας, χρησιμοποιώντας τις λέξεις που άκουσε, κάλλιστα θα μπορούσε να μπερδέψει το αληθινό τους νόημα. Είναι και ο λόγος που πρέπει να είμαστε ειλικρινείς και ευγενικοί και με τα παιδιά και με τους άλλους, που συναναστρεφόμαστε.

Αισθάνσου πριν συλλογιστείς
Ειλικρινής επικοινωνία σημαίνει να συμφωνούν οι λέξεις σας με τα συναισθήματά σας.
Συνειδητοποιείστε πως τα παιδιά "αισθάνονται" την αντιφατική κατάσταση, πριν να είναι ικανά να την αιτιολογήσουν.

Αυτό συμβαίνει γιατί:
- Εάν δεν είστε εντελώς ειλικρινής, τα παιδιά το αισθάνονται
- Εάν προσπαθείτε να απαλύνειτε τις καταστάσεις, το γνωρίζουν
- Εάν μιλάτε σε χαμηλούς τόνους, αναρωτιούνται για το τι πάει στραβά
- Εάν κουτσομπολεύετε, συμπεραίνουν πως κρύβετε κάτι
- Εάν τα λόγια σας δεν συμφωνούν με την έκφραση του προσώπου σας, αισθάνονται την έλλειψη της ταύτισης των λόγων σας και των συναισθημάτων σας. Σαν αποτέλεσμα αυτού, είναι να εισπράττουν την αβεβαιότητα γι' αυτά που λετε και επιλέγουν να μην ακούν. Ή κάνουν ότι καταλαβαίνουν, όταν στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Ας μεταφράσουμε, όπως ακριβώς μεταφράζουν τα παιδιά μας κάποιες προτάσεις μας και δίνουν προσοχή στα βαθύτερα συναισθήματα:

- Πες "τρώει σαν πουλάκι" και είναι σίγουρο πως τα παιδιά θα το μεταφράσουν σε: "τσιμπώ την τροφή μου, κάτι κάνω λάθος"

- Ας ακούσει το παιδί "θα το πάρει ο άνεμος" και είναι βέβαιο πως θα το μεταφράσει σε..."είμαι τόσο κοκαλιάρικο"

- Όσο για την... φράση που λέμε συνήθως αν τα παιδιά μας μοιάζουν σ ' ένα συγγενικό μας άτομο "η μύτη σου, μοιάζει με της θείας σου"....... είναι σίγουρο πως θα το μεταφράσει σαν: "η μύτη μου είναι μεγάλη και απαίσια"

Είναι σημαντικό να θυμάστε πως τα παιδιά, πρώτα αισθάνονται όλες τις αλληλεπιδράσεις και ύστερα εφαρμόζουν τις ικανότητές τους στην γλώσσα.

Ξεκάθαρες κουβέντες...

Σαν γονιός μπορείτε να "λετε αυτό που εννοείτε", ώστε τα παιδιά ν' ακούν ξεκάθαρα το μήνυμα που προτίθεστε να τους περάσετε. Ξεκινάτε με τρία βασικά βήματα:

- Χρησιμοποιείστε ξεκάθαρη, σταθερή, συνεπή και θετική επικοινωνία για να βοηθήσετε την εσωτερική φωνή του παιδιού σας. Θα το οδηγήσετε στην κατανόηση της ευγένειας και της ειλικρίνειας. Σίγουρα είναι στοιχεία που θα το ακολουθούν σε ολόκληρη την ζωή του.

- Χρησιμοποιείστε ενεργητική ακρόαση. Είναι βασικό στοιχείο της αληθινής επικοινωνίας και υποδηλώνει ενδιαφέρον και σεβασμό για τα παιδιά. Είτε ακούτε με προσοχή, είτε δεν ακούτε με προσοχή, το παιδί αντιγράφει οτιδήποτε βλέπει και έτσι γίνεσαι πρότυπο ενεργητικού ακροατή.

- Τοποθετείστε ξεκάθαρα το εαυτό σας, σε σχέση με την δική σας εμπειρία γονικής συμπεριφοράς, ίσως να επηρεάζει καθ' ολοκληρίαν την επικοινωνία σας με τα παιδιά.

Αυτά τα τρία βήματα είναι σημαντικά, γιατί η ικανότητά σου για επικοινωνία βασίζεται στην επίγνωση των εσωτερικών μηνυμάτων, αυτών που πήρατε από τους γονείς σας από την παιδική σου ηλικία.

Για ν' αποκτήσετε αυτήν την αντίληψη, βρείτε χρόνο να κάνετε τα παρακάτω:

- Πάρτε χαρτί και μολύβι, αλλά βρείτε και χρόνο, ώστε για μερικά λεπτά να καθαρίσετε την σκέψη σας.
- Βρείτε την γαλήνια γωνιά του εαυτού σας.
- Γράψτε τόσες απαντήσεις, όσες είναι και οι ερωτήσεις και όσες άλλες εσείς σκεφθείτε.

1. η αγενής συμπεριφορά της μητέρας μου ήταν ......
2. η αγενής συμπεριφορά του πατέρα μου ήταν ......
3. τα πιο όμορφα πράγματα που μου είπαν ήταν ......
4. η φωνή του παρελθόντος, που αντηχεί συχνότερα στο μυαλό μου, λέει ......
??? (όποια άλλη ερώτηση θέλεις) ......

- Ξαναδιαβάστε αυτά που έχετε γράψει. Πόσες από τις λέξεις ή φράσεις θα μπορούσαν να εκφράζουν την δική σας γονική συμπεριφορά σήμερα;
- Κρατήστε τις απαντήσεις που σας αρέσουν και ενστερνίσου μόνον αυτές.
- Προσδιορίστε τις απαντήσεις που δεν σας αρέσουν και αναρωτηθείτε: "θέλω να τις αλλάξω;"
- Προσδιορίστε τον τρόπο που θα μπορούσετε να τις αλλάξετε
- Επαναλάβετε αυτήν την άσκηση για να δείτε τι πραγματικά έχετε αλλάξει με τον χρόνο και για ν' αποκαλύψετε περισσότερες φράσεις από το παρελθόν σας.

Όταν κατανοήσετε καλύτερα τα συναισθήματα, που σας 'ξυπνούν' οι λέξεις που λέτε, θα κατανοήσετε και καλύτερα τις απρόσμενες απαντήσεις του παιδιού σας και πιθανώς τις μη επιθυμητές. Να θυμάστε πως η επικοινωνία στηρίζεται πολύ περισσότερο στα συναισθήματα παρά στους συλλογισμούς, ειδικά, όταν πρόκειται για το παιδί σας. Βοήθησέ το ν' ωριμάσει, μαθαίνοντάς του τον τρόπο να λέει αυτό που εννοεί.

πηγή:www.netfamily.gr